Co czytam i polecam

Właśnie przeczytałem najnowszego Reachera, czyli „Chain Reaction”. Po polsku jeszcze nie ma. Tym razem spotkanie ulubionych motywów, bo dzielny i nieustępliwy Jack Reacher walczy z przekrętasami od... sztucznej inteligencji, którzy chcą nam ukraść wszystko i na zawsze. Lee Child z bratem znowu wrócili do formy, rozpoznaję rękę starego mistrza. Jeśli ktoś z Państwa nie czytał nigdy i nie zna tej postaci: Reacher był żołnierzem US Army, dowodził elitarną jednostką śledczą policji wojskowej, a teraz jest włóczęgą i bez celu podróżuje po USA autobusami albo autostopem. Źli ludzie mają pecha, bo zupełnym przypadkiem Reacher coś zauważa i zaczyna się krwawe, ale i błyskotliwe przywracanie sprawiedliwości. Na start polecam poprzednie części „Poszukiwany” oraz „61 godzin”.

Przeczytałem „Null” Twardocha. Zostanie mi w głowie na długo. W fascynujący sposób połączył w całość Homera, wojny starożytne i wojnę w Ukrainie. Od Homera Twardoch wziął sposób opowiadania. Pisarz, narrator do swoich bohaterów mówi tak, jakby cała powieść była długim toastem albo raczej mową pogrzebową. To jest język mówiony, ale pełen precyzyjnie wymyślonych scen, obrazów, gestów, nieszczęść. Powstaje paradoksalny efekt. Mówiąc niczym poeta sprzed 3000 lat, Twardoch jest jeszcze bardziej zrozumiały i wciąga nas w swoją opowieść od razu. Dziś to jest konwencja opowieści influencerskich z rolek z jakiegoś Instagrama czy innego TikToka. Homer dziś opowiadałby o wojnie na TikToku?

Twardoch przypomina o tym, że ludzkość i cywilizacja istnieją w rytmie wojen. Jesteśmy potomkami dawnych wojen i zapomnianych strasznych gwałtów. Nasze wojny również wkrótce przykryje czas. Ale dopóki to się nie stanie, musimy oddać pokłon straszliwej, hipnotyzującej mocy wojny. Tej mocy, która każe pisarzowi jechać do Ukrainy, zbierać fundusze na pomoc. Tej samej mocy, która Konia, bohatera powieści, zmusza do zamiany wygodnego mieszkania w Warszawie na błotnisty okop nad brzegiem „Ojca” Dniepru.

Główny bohater ginie w wypadku samochodowym i budzi się do życia 100 lat później, ale jako sztuczna inteligencja. Krótko mówiąc: był człowiekiem, a jest komputerem. Ma pilotować statki kosmiczne i podbijać kosmos.

Zabawne. Pomysł lepszy niż wykonanie, ale relaksuje.

Z naukowego punktu widzenia wyjaśnione, jak uczą się ludzie i dlaczego uczą się inaczej niż komputery. Wiedzieliście, że niemowlęta potrafią liczyć do 10 nawet zanim nauczą się mówić?

Zrozumiały język.