Mini Blog

Ponad 10 lat temu stałem w szkole mojej córki i patrzyłem zahipnotyzowany na świeżo wywieszoną instrukcję, co robić w przypadku ataku terrorystycznego. To było chyba w okolicach ataków we Francji, tych słynnych ataków na Bataclan.

Pamiętam, czytałem tę instrukcję i myślałem sobie: Boże, co za przerażający świat, w którym trzeba wywiesić takie porady w szkole pełnej małych, radosnych istot. A z drugiej strony myślałem sobie: dobrze, że ktoś o tym myśli. Bo kiedyś nadejdzie taki moment, że w Polsce wydarzy się atak terrorystyczny tego rodzaju. W sumie było jasne, że się wydarzy.

W ostatnich latach widzieliśmy, że wśród nas żyją ludzie, którzy chcą robić złe rzeczy. Chcą skrzywdzić przypadkowe osoby po to, żeby zwrócić na siebie uwagę. Po to, żeby zemścić się na świecie, który potraktował ich w sposób okrutny. Dosłownie przed chwilą mieliśmy do czynienia ze smutną, chyba nawet przerażającą falą ataków szkolnych nożowników.

A wczoraj w Krakowie młody mężczyzna zaczął strzelać do przypadkowych osób. Stan na dziś: w Krakowie 6 osób zabitych, kilkanaście rannych. Prawdopodobnie ten sam mężczyzna zabił też swoją rodzinę. Okazało się to, gdy policja pojechała do jego domu. Przerażająca tragedia.

O tym, czy i kiedy się powtórzy, możemy trochę zdecydować my wszyscy. Bo właśnie w tej chwili rozpoczyna się bardzo ważna gra: w jaki sposób zapamiętamy ten zamach terrorystyczny z 7 listopada.

Jeśli zostanie zapamiętany jako dzień chaosu, dzień porażki, dzień klęski, to można powiedzieć, że sprawca odniósł sukces. Wszystko poszło tak, jak zaplanował. I znajdą się kolejni, którzy będą chcieli zakosztować tego samego rodzaju sukcesu.

Jeśli natomiast zapamiętamy go jako dzień wielkiego, bohaterskiego poświęcenia dwójki policjantów i strażników miejskich, którzy pierwsi byli na miejscu, to ten dzień w sumie nas wzmocni jako społeczeństwo.

Dziś rano byłem w Krakowie. Rozmowa z aktorem, Mateuszem Janickim. Mateusz jest bardzo wysportowany, bardzo sympatyczny i lubi pomagać ludziom. O jego sportach i jego pomaganiu rozmawialiśmy, ale biegnąc truchtem.

Przy okazji sprawdziłem, czy dam radę przybiec z hotelu na Błonia, gdzie spotkaliśmy się na ten wywiad. Ostatni raz biegałem 13 lat temu. Przebiegłem dziś truchtem prawie 6 km. Wspaniale się czułem. Stęskniłem się za tą euforią po bieganiu. Za apetytem wilczym, który się momentalnie pojawia.

Wracam do biegania. Plan na ten moment? Co drugi dzień i za każdym razem odrobinę dłużej. Plan na początek? 3 × 25 minut. Dystans obojętny. Potem 3 × 5 km, ale czas obojętny. A potem spróbujemy zmieścić 5 km w 30 minutach i stopniowo dociskać.

23 września byłem na AI-CONNECT 2026 w Filharmonii im. Karłowicza w Szczecinie. Poprowadziłem panel „Rola człowieka w epoce AI: przywództwo, etyka i kultura organizacyjna”, a potem miałem prelekcję „Co mi AI dała, co chciała zabrać, jak z nią pracuję”.

Kiedy po prelekcji jechałem windą, to zaczepiła mnie pani i powiedziała, że bardzo jej się podobało, że mówiłem wprost o swoich błędach. I o tym, jak je naprawiłem, bo ludzie rzadko o tym mówią.

AI zabrała mi pamięć o drobiazgach. Dała możliwość zarządzania większym obrazem. Przestałem widzieć drzewa, zacząłem widzieć las.

Więcej o tym, jak dziś pracuję i co mi AI dała, w notce na blogu.

Pisałem tu pod koniec sierpnia, że latem z reportera TV przekwalifikowałem się na moment na prowadzącego program. Na początku myślałem, że po prostu pomagam redakcji, bo są dziury w wakacyjnym grafiku. Co prawda po którymś poprowadzonym programie wyczułem, że atmosfera wokół tej „improwizacji" zmieniła się z takiej bez oczekiwań w taką z lekkim napięciem. Ale w sumie nie brałem tego zbyt poważnie. Takie rzeczy zdarzały się już w przeszłości, a ja bardzo lubię swoją pracę reportera.

Dwa tygodnie temu dostałem oficjalną propozycję prowadzenia programu Dzień Dobry TVN. Oczywiście przyjąłem. Pracuję w parze z Sandrą Hajduk-Popińską. Pojawiamy się jako gospodarze programu na antenie zapewne 5–8 razy w miesiącu. To zależy też od dostępności i obciążenia zawodowego pozostałych par.

Sandra okazała mi dużo wsparcia, za co jestem bardzo wdzięczny. Również inne pary zareagowały z wielką serdecznością. W Dzień Dobry TVN pracuję już 18 lat, więc widziałem przez ten czas dużo zmian. Zobaczymy, ile potrwa ta nowa przygoda. A ja się cieszę tym, że uczę się nowego zawodu.

Wakacje w tym roku pracowite telewizyjnie. Przypomniałem sobie, jak to jest prowadzić program Dzień Dobry TVN. Dostałem pytanie, czy nie wszedłbym do grafiku prowadzących, i oczywiście się zgodziłem. Czy na stałe, jeszcze nie wiem. Nie bardzo się tym przejmuję, bo to i tak bardzo cenne doświadczenie.

Prowadzenie ponadtrzygodzinnego programu różni się od nawet najdłuższego łączenia na żywo. Odświeżyłem sobie ważne zasady pracy z kamerą. To jest poligon telewizyjny, czyli mnóstwo obserwacji. Przydadzą się do lepszego robienia lajfów.

Z wdzięcznością pomyślałem o pierwszych naukach prowadzenia, które lata temu dała mi Dorota Wellman. Dziewczyny, z którymi prowadziłem, też profeska. Od Sandry uczę się spokojnego reagowania i ogarniania sytuacji w studiu 360 stopni. Od Małgosi skupienia i świadomości realizacji w studiu. Od Izy lekcja, żeby pobudzić refleks i humor.

Ku mojemu zdziwieniu wciągnęło mnie strzelectwo. Właśnie wybieram się na strzelnicę, piąty raz. Na początku trochę się obawiałem. Poszedłem, bo nie lubię się do niczego uprzedzać.

Jako dziennikarz bywałem na strzelnicach służbowo i zawsze wychodziłem stamtąd ostrożny. Nie zniechęcony, ostrożny. Skupiałem się na swojej pracy, nie na tym, co naprawdę dzieje się wokół, więc słabo rozumiałem, co to za miejsce i jakie rządzą nim zasady.

Teraz strzelam sam i ku naprawdę sporemu zaskoczeniu odkryłem, że ten bardzo głośny sport uspokaja. Skupienie na strzelnicy musi być duże, inaczej zrobiłoby się niebezpiecznie. Procedury, koncentracja: jak stać, gdzie wolno celować. Broń może celować wyłącznie w tarczę, a strzela się tylko na komendę instruktora. Paradoks: po dwóch, trzech godzinach huku człowiek wraca rozluźniony i uspokojony.

Dobrym strzelcem nie jestem. Ciężko by przypuszczać, dlaczego miałbym być: okulary, astygmatyzm, ponad 50 lat na karku, strzelam od niedawna. Ale wiem już, jak postępować z bronią. Gdybym kiedyś na jakąś trafił, wiedziałbym, jak się zachować, jak ją rozładować, co z nią zrobić. Na strzelnicy uczyłem się i pistoletów, i karabinków, takich jak kałasznikow.

W tym roku, po latach przerwy, byłem na festiwalu Pol'and'Rock. Dwa dni z rzędu rano pracowaliśmy tam jako Dzień Dobry TVN, a ja chodziłem i przyglądałem się, bo byłem zafascynowany tym miejscem.

Proszę sobie wyobrazić miasteczko namiotowe, które wyrasta w ciągu kilku dni na starym lotnisku w Broczynie pod Czaplinkiem. I ono ma wielkość miasta wojewódzkiego, jednego z tych 49 sprzed reformy. Na polu namiotowym mieszka na pewno ponad 100 tysięcy ludzi, a w szczycie festiwalu mówiło się o kilkuset tysiącach.

Najbardziej mnie zaciekawiło, jak festiwal został zorganizowany, żeby było bezpiecznie. Bo tu jest pewien paradoks: jak pod namiotami, na otwartej przestrzeni, spotyka się kilkaset tysięcy ludzi, którzy przyjechali poszaleć, poskakać, a niektórzy również wypić alkohol, to z definicji wiadomo, że będzie niebezpiecznie. Organizacja tego festiwalu to, z pewnego punktu widzenia, prowokowanie kryzysu, a potem próba jego opanowania. I żeby było jasne: ten festiwal nie wygląda jak kryzys.

Namioty rozstawione są w kwadratach, trochę jak obóz rzymski. Jeśli cokolwiek się dzieje, patrole podają numer kwadratu i od razu wiadomo, gdzie potrzebna jest uwaga. A oczami i uszami służb jest Pokojowy Patrol: ludzie w czerwonych koszulkach, których zadaniem jest odpowiedzieć na każde pytanie. Gdzie jest toaleta, gdzie worki na śmieci, gdzie podładuję telefon. I którzy w każdej chwili mogą wezwać patrol medyczny z ratownikami i lekarzami.

Nie wolno wnosić szkła, nie wolno rozpalać otwartego ognia. Czy ludzie to robią? Robią, ale skoro nie wolno, robią to nieliczni. I jak robią, to się z tym nie obnoszą, tylko są dużo ostrożniejsi. Jakiejś części zdarzeń i tak nie da się uniknąć, bo przyjeżdżają ludzie ze swoimi chorobami, a te ujawniają się przy wysiłku, upale, hałasie. Ludzie ze służb ratowniczych mówili mi, że w upalny dzień mają blisko sto interwencji dziennie. Przeważnie odwodnienie i przegrzanie. Dlatego na terenie działa w zasadzie szpital polowy.

Do tego porządek. Cały czas wywożone są śmieci, cały czas wymieniane są przenośne toalety. Sam przetestowałem: to nigdy nie jest zdarzenie, które człowiek chciałby zapamiętywać ze szczegółami, ale absolutnie do używania. A potem mogłem jeszcze umyć ręce, więc już w ogóle przyjemność. I precyzyjnie zaplanowane trasy: inną drogą się wjeżdża na festiwal, inną wyjeżdża, inna jest dla służb ratunkowych.

Pomyślałem sobie, że gdyby, nie daj Boże, trzeba było w Polsce błyskawicznie organizować miasteczka namiotowe, kryzysowe, ratunkowe, to Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy umiałaby to zrobić. Od ponad trzydziestu lat ćwiczy stawianie coraz bezpieczniejszych miasteczek. I tak jak wyedukowała tysiące ludzi w Polsce w pierwszej pomocy, tak ten festiwal edukuje tysiące ludzi pod kątem organizacji takich wydarzeń.

Niezwykłe to było doświadczenie. Chętnie kiedyś wrócę, żeby się temu poprzyglądać.

Jutro zaczynam 300 km w 30 dni. Wyzwanie i akcja jednocześnie. Bardzo jestem ciekawy, czy ruch fizyczny da mi spokój psychiczny. Sprawdzałem to w pandemii. Wtedy się udało. Głowa wyciszyła się tak bardzo.

W „New York Timesie" tekst o tym, że od kiedy pojawił się ChatGPT, na egzaminach na studia wzrosła liczba słów używanych przez młodzież. Prace są dłuższe niż kiedyś. Problem w tym, że słów jest więcej, ale pomysłów mniej. To też zostało obliczone.

Paradoks: egzaminujący oceniają takie prace jako bardziej kreatywne. Więcej słów, mniej idei. Większa kreatywność.

Szkoła musi nadążyć za technologią. Elokwencja dziś to już nie kreatywność.

Tekst w „New York Timesie" (27 maja 2026).

Wracam do Prince'a i Eltona Johna.

Do pracy i wyciszenia myśli: Wariacje Goldbergowskie w interpretacji Glenna Goulda.